مجله فرهنگی و ادبی کامپی بوک – دنیای بی‌پایان کتاب‌ها

در ظاهر روی پاهایم ایستاده‌ام،
گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم
اما حقیقت این است که خسته هستم،
می‌خواهم فرار کنم
می‌خواهم بروم و ناپدید شوم…

قدرت باعث فساد نمی‌شود، 
ترس فساد ایجاد می‌کند،
شاید ترس از دست دادن قدرت…

باید زندگی‌مان را آن گونه بگذرانیم که
وقتی مرگ برای بردن ما بیاید بر خود بلرزد.

باید خندید و گریست، عشق ورزید،
کار کرد، لذت برد و رنج کشید…
این به نظر من هستی حقیقی انسان است.

آیا اصلا هنوز قادر به خندیدن هستی،
می‌ترسم که خندیدن را در میان
این مردمان تلخ کاملا فراموش کنی!

سلام بر آنان که در دیدار اندک‌اند
و در یاد بسیار...

‏من هرگز کسی را از زندگی‌ام حذف نکردم،
همه آنها در حادثه اعتماد مُردند.

بپرهیزیم از این که
درباره مردم تنها بر مبنای لحظه‌ای از
زندگی‌شان داوری کنیم!

باید کار درست را به دلیل درست بودنش انجام بدهید، نه برای اینکه راهی است به بهشت...

ای کاش می‌توانستند از آفتاب یاد بگیرند،
که بی‌دریغ باشند 
در دردها و شادی‌هاشان...